Opgenomen op deze In Memory pagina zijn:

Fellow (hieronder)

en Fitz Naar Fitz

Fellow werd op 6 november 1988 geboren in Roden. In januari 1989 kwam hij samen met zijn broertje Fitz naar Terschelling en daarmee voorgoed in mijn leven. De eerste 8 maanden groeiden Fitz en Fellow samen op. Fitz bleef daarna bij zijn baasje, Hans Toby, terwijl Fellow voortaan met mij verder door het leven ging.
Ruim 11 jaar heeft hij bij ons mogen zijn. In maart 2000 kreeg hij hartklachten en al na twee weken moesten wij hem in laten slapen. Ten tijde dat ik dit schrijf leeft Fitz nog steeds. Hij heeft flink last van ouderdomskwaaltjes, maar hij is nog altijd vrolijk. Als ik af en toe eens met hem uit ga is hij altijd even blij. Hij staat hoog in de top 5 van oudste samojeden van Nederland en we hopen natuurlijk dat hij uiteindelijk de oudste sam van Nederland wordt.

Fellow en Fitz

Fellow was onze eerste hond en leerde ons alles over honden in het algemeen en samojeden in het bijzonder. Fellow was onze witte schaduw, overal waar wij waren was hij ook. Het is moeilijk uit te leggen hoeveel hij voor ons betekend heeft. Misschien zegt de brief aan Fellow die hieronder staat genoeg. Deze brief schreef ik een paar dagen voor zijn dood om alles wat er in mij om ging beter te kunnen verwerken.

Brief aan Fellow

Terschelling, 23-03-2000

Dag ventje!
Daar lig je dan in de tuin met voor je neus een koekje. Zoals zo vaak de afgelopen week. Alleen is het koekje soms een stukje worst, makreel of een kluif, of iets anders wat je vroeger niet hebben mocht en waarvan we nu hopen dat je het opeet.
Het lijkt zo kort geleden dat je bij me kwam, samen met je broertje Fitz. De hele reis van Roden naar Terschelling hadden jullie het zo keurig droog gehouden. Zelfs het stukje van de boot naar de auto ging het goed. Tot jullie achter in de Renault 5 werden gezet….Nooit geweten dat kleine puppies zo leeg kunnen lopen. Daar kwamen we nog wel achter. 't Was dat jullie geen t-shirts droegen, maar shirt-reclame van Edet was zeker op zijn plaats geweest.
Voor jullie waren de eerste 8 maanden een groot feest. Samojedeneigenaren moeten wel een enorm gevoel voor humor hebben en een redelijke bankrekening. Keukenrollen zijn niet alleen handig om te deppen, maar als hondgemaakte confetti doen ze het ook erg leuk. En wat te denken van een leerzaam middagje bankstel ont(k)leden?

Na 8 maanden verlieten we je broertje en je baasje om een nieuw leven met een ander baasje te beginnen. Was het een soort wraak van je dat je je gelijk zo hechtte aan je nieuwe baas dat ik, het vrouwtje wat er altijd geweest was, gelijk op een twijfelachtige tweede plaats kwam? Ik neem het je niet kwalijk. Als baasje weer voor maanden naar zee moest had ik zo met je te doen.

Ik ken geen hond die zo cameragek is als jij. Je hoeft er maar een te zien en je zit ervoor. Je speelde als "Skip" de hoofdrol bij de onthulling van de gedenksteen van kapitein Rob . Op onze trouwdag was je als "best man" de hele dag aanwezig. En al die mensen die onze trouwreportage zagen en bij de enige foto waar jij allleen op stond riepen: "Ach, dat is de mooiste…!" Ik geef ze nog gelijk ook.
Vanmorgen is het je nog gelukt toen we op een t.v.-ploeg stuitten. Ik wou er ruim omheen lopen. Jij niet! De cameraman riep ons: "Ach zou u met die hond even hier op en neer willen lopen?" En dan toch weer die triomfantelijke samojedengrijns: "Oewoewoewoef!" Oftewel: "Zie je vrouwtje? Ik kan het nog!"

Zo ben je, altijd intensief geleefd, alles mee willen maken. Dat wil je nog, maar je hondenlijfje wil niet meer. Opeens houdt alles op. Na een weekje sukkelen worden we met spoed naar de dierenkliniek in Leeuwarden gestuurd. Je blijft een verleider. Binnen een minuut heb je de dierenarts op zijn knieen: "Dag scheet, ben je daar…" Er wordt een hartfilmpje gemaakt en een foto. Nee vent, je hoeft niet te glimlachen….Er valt ook niets te lachen. Je hart is vergroot en het slaat veel te snel. Ach, je hebt altijd een groot hart gehad. De konijnen mochten over je heen lopen, puppies mochten eindeloos in je kraag hangen en kinderen konden alles met je doen. En dat hartritme heeft zich gewoon aan je aangepast. Het ging je nooit snel genoeg, je liep altijd 100 meter voor ons uit.

We zijn nu een paar dagen verder. Je reageert wel goed op de medicijnen, bent al drie kilo vocht kwijt geraakt, maar je bent zo mager. Je wilt best nog een stukje lopen , maar eten wil je niet en je wordt zo slap. Je ziet vrouwtje af en toe huilen en toen ze vanmorgen viooltjes plantte onder de esdoorn vroeg ze je of je dat een mooi plekje vond. Je staat daar graag, uitkijkend over de lager gelegen huizen. Heerser van de buurt…

Ik heb je altijd verteld dat iedereen wel zo'n lief hondje zou willen hebben, maar soms ben ik bang dat God de levertijd te lang vind….
Misschien hebben we nog een tijdje samen. Tot zolang zal ik je iedere nacht voor het slapen gaan vertellen hoeveel ik van je hou. Baasje heeft vanaf zee een fax gestuurd om te vragen of ik je wil bedanken voor alle jaren vriendschap. Wil je het nog even volhouden hondje? Alsjeblieft? En als het dan niet meer gaat zal ik je helpen. Maar wil je me dan nog een ding beloven? Als je daarboven bent, wil je dan een heel lief hondenzieltje uitzoeken, hem verpakken in een samojedenjasje en 'm richting Terschelling sturen?

Dag hondje,
Bedankt voor alles!

4 Dagen later is Fellow heel rustig in mijn armen ingeslapen.

Geen Hoerablafjes

Geen Jippievoetjes

Geen Wuifpluim

Dag Fellow!