Girly Gale Force van de Noorder Gronden
"Galynn"

Galynn is natuurlijk helemaal geen Samojeed maar een Shetland Sheepdog, meestal kortweg Sheltie genoemd. Wat doet een sheltie dan op een samojedensite?
Heel simpel, Galynn behoort sinds drie jaar tot ons huishouden. Of misschien moet ik wel zeggen dat wij sinds drie jaar tot Galynns huishouden behoren, want bij een sheltie weet je dat maar nooit.
Hoe Galynn bij ons is gekomen is te lezen in het "schrijfsel": Is er leven na een Samojeed?
Met Galynn zullen we nooit gaan fokken. Ze is kerngezond, maar past niet binnen de sheltiestandaard. Galynn is met haar 44 centimeter hoogte namelijk een reuzensheltie, onofficieel ook wel "Shollie" genoemd. In vroeger tijden zijn er eens collies door de shelties heen gefokt om de vacht te verbeteren en sinds die tijd wordt er af en toe een veel te grote sheltie geboren. En Galynn is er zo eentje…
Behalve die, voor ons, prachtige lange benen, beschikt Galynn ook over een paar hele mooie rechtopstaande prikoren. Voor de echte sheltieliefhebber een gruwel, voor ons helemaal niet erg, wij hebben haar gewoon voor ons plezier.

Plezier hebben we met Galynn, hoewel ze met haar gedrevenheid ons ook tot wanhoop kan drijven….Hoewel haar uiterlijk van de standaard afwijkt, is Galynn qua innerlijk een echte sheltie, met werkbloed. Galynn doet niets liever dan hoeden. Onze konijnen die los door de kamer lopen worden geregeld door haar in de kooi gedreven en ook de kippen van de achterbuurman worden elke ochtend netjes binnen het hek "opgeruimd". Helaas worden groepen mensen door Galynn ook voor "drijfobjecten" aangezien. Elke groep wordt omsingelt door onze kleine meid en mocht er iemand uit de kudde dwalen dan zal zij het niet nalaten om diegene aan zijn broekspijpen weer terug te brengen naar de kudde….Wat haar niet altijd in dank wordt afgenomen….

Tijdens onze vakanties in Zweden is ons ook duidelijk geworden dat er nog steeds een spoortje bloed in Galynn zit van die allereerste shelties die op rotsachtige grond de schapen bij elkaar hielden. Galynn hoeft maar een rots te zien of ze zit er bovenop. Zonder enige moeite springt ze van rotsblok op rotsblok. We vragen ons wel eens af of er ook berggeiten door de sheltie gekruist zijn…

Behalve collies en berggeiten moet er in Galynn ook bloed van de Whippet of Greyhound zitten. Wij hebben wel eens geopperd haar voor de lol los te laten op een renbaan. Ze zou er beslist geen gek figuur slaan. Ooit las ik ergens dat het voor de sheltie goed is om naast de fiets mee te lopen, mits de sheltie in draf blijft en niet harder dan 14 kilometer per uur loopt. Ik weet dat….maar weet Galynn dat ook? De honden lopen bij ons los naast de fiets en als wij netjes 14 kilometer per uur rijden komt er regelmatig een sheltie op haar sprietenpootjes voorbijscheuren, zeker 10 kilometer harder dan ze eigenlijk mag, tot we in de verte alleen nog een klein stofwolkje zien. En dat houdt ze nog met gemak zo'n 10 kilometer vol ook.

De sheltie wordt door het formaat nog veel gezien als een schoothondje waar voorzichtig mee om moet worden gesprongen. Onze ervaring is echter dat het bijzonder taaie hondjes zijn, die niets liever doen dan werken. Dat klopt natuurlijk ook wel, tenslotte is de sheltie in het begin op de Shetland eilanden puur gefokt als werkhond. Een kleine weliswaar, tenslotte waren die op de toch al niet rijke eilanden, goedkoper in onderhoud, maar wel een heel taai hondje. Ze werden oorspronkelijk soms dagenlang alleen gelaten bij de schapen en honden die dat volhouden moeten wel sterk zijn.

Voor ons is Galynn alleen een heel leuk huishondje, die altijd overal voor in is. Voor een eind door de duinen struinen, maar ook voor heerlijk op schoot liggen en eindeloos gekriebeld worden. Bovendien is ze een fantastische "zus" voor Bamse.
We zijn niet de eersten met de combinatie Samojeed-Sheltie. Tenslotte was Nelly Dickhoff niet alleen degene die de samojeed in Nederland introduceerde. 5 Jaar later zou ze ook de eerste Sheltie in Nederland invoeren. En van die beide "invoerprodukten" genieten wij nu nog dagelijks.