Bij sommige fokkers, zoals ook bij ons, is het gebruikelijk dat de fokker bepaald wie welke pup krijgt. Bij de fokster van Bamse is dit ook het geval. Toen ik de eerste keer bij het nestje kwam, had ik ook niet gedacht dat ik voorkeur voor een bepaalde pup zou hebben, tenslotte zijn het allemaal lieve witte pupjes en als je niet kiezen mag, kan je ook maar beter geen voorkeur ontwikkelen.
Het liep echter anders, zodra ik de puppen zag heb ik me alleen nog maar met de pup met het groene merkje bezig gehouden. Ik wist dat het een teleurstelling zou worden als ik haar niet zou krijgen, maar ik kon het niet helpen, iets in dat hondje trok me heel erg aan.
Gelukkig bleek uiteindelijk “de groene” voor ons bestemd te zijn.

Behalve dat haar karakter geweldig is, is haar uiterlijk ook helemaal in orde. Dit jaar (2004) heeft Bamse de clubmatch van de Nederlandse Samojeden Club gewonnen; ze werd daar mooiste van het ras. Of zou de keurmeester ook gevallen zijn voor haar grote bruine ogen?

Heeft Bamse dan helemaal geen nadelen? Nou vooruit, misschien dan toch eentje….Bamse is liever lui dan moe. Ze kan best heel hard rennen, maar alleen als zij daar zin in heeft. Als sledehonden bekend staan als enorm harde werkers, dan is Bamse gewoon de uitzondering die de regel bevestigt.
Ze kan best werken, ze heeft genoeg kracht, luistert meestal goed en kan zelfs schapen drijven, maar als ze haar dag niet heeft kan je het rustig vergeten.
Een oorspronkelijke taak van de samojeed neemt ze echter heel serieus. In het warm houden van mensen is ze de allerbeste!