Schylger Samoyeds

 Wie zijn wij?

Wij zijn Cees en Nienke Meijvogel (-Blom). We wonen met onze roedel op het prachtige waddeneiland Terschelling. Sinds 1989 hebben we Samojeden.

Cees is in 1964 geboren in Valkenburg (ZH), groeide op in een gezin waar altijd dieren aanwezig waren en belandde op Terschelling toen hij naar de Hogere Zeevaartschool ging. Hij heeft 19 jaar gevaren en alle rangen, van stagiaire tot kapitein doorlopen. Daarna heeft hij 9 jaar als docent op de Hogere Zeevaartschool gewerkt, maar werkt nu weer als kapitein op een tanker. Tevens werkt hij als vrijwilliger voor de KNRM. Hij is steeds twee maanden weg, maar daar staat tegenover dat hij daarna ook weer twee maanden thuis is, waarin hij alle tijd heeft om met de honden te trainen en te wandelen. 

Ik ben in 1966 geboren op Terschelling. Ik was een kattenkind. Zeurde vanaf dat ik praten kon om een kat, die er eindelijk kwam toen ik 11 jaar was. Pas rond mijn 16e begon ik honden ook leuk te vinden. Vanaf het moment dat in 1989 Samojeed Fellow in mijn leven kwam was het hek van de dam en wou ik alles weten over honden en hondengedrag in het algemeen en Samojeden in het bijzonder. Omdat hier op het eiland geen mogelijkheden waren om me in hondengedrag te verdiepen volgde ik een cursus bij de LOI en heb me later steeds bijgelezen. Ook volgde ik via Sorag twee cursussen Homeopathie voor huisdieren. 
Ik ben 30 jaar werkzaam geweest in de eilander middenstand, maar ben tegenwoordig fulltime in dienst van de roedel. Verder ben ik ‘stukjesschrijver’. Ik heb gewerkt voor Terschelling Magazine en Hondenleven. Ik ben nu nog columniste voor Rodi Petfood. Tevens ben ik als vrijwilliger verbonden aan Historisch museum ’t Behouden Huys’. 




Ons fokbeleid
Waarom zijn wij fokkers geworden? In 2000 waren wij met de toen 9 maanden oude Bamse op de clubmatch van de Nederlandse Samojeden Club. Hier ontmoeten wij keurmeester W. Clay. Hij was op dat moment niet in functie als keurmeester, maar was zeer tevreden over Bamse. Hij vond dat we met zo’n mooi teefje van het werktype verplicht waren met haar te fokken. Wij hebben nooit plannen gehad om te gaan fokken, maar toen we erover na gingen denken vonden we eigenlijk dat hij wel gelijk had. We besloten op een kleinschalige ma nier bij te dragen aan het behoud van het werktype. In 1950 is men in Engeland begonnen het uiterlijk van de Samojeed te veranderen. Zo ontstond het Engelse- of showtype. Een hond met een minder atletisch uiterlijk, kleinere oren en een overvloedige vacht. Uiteindelijk werd de standaard van het ras op dit type gebaseerd, hoewel het werktype ook nog net binnen de standaard valt. De populariteit van het showtype is groter dan die van het werktype, ook omdat het vaak niet eens bekend is dat er twee types Samojeden zijn. Ons doel is het fokken van vrolijke, levenslustige Samojeden, die er nog zoveel mogelijk uit zien als de eerste Samojeden in Europa, dus met een functioneel uiterlijk. Wij zijn van mening dat de Samojeed van nu, nog steeds geschikt zou moeten zijn voor het werk wat ze vroeger deden. In dit geval dus urenlang rendieren bijeen drijven en bij elkaar houden. Karakter en gezondheid vinden wij belangrijker dan een perfect uiterlijk. In het verleden hebben wij wel shows bezocht en ook goede resultaten behaald, maar omdat een show voor ons altijd een heel weekend reizen is en omdat er steeds minder keurmeesters zijn die het werktype kunnen waarderen, zijn we ermee gestopt. Wij fokken maar heel af en toe een nestje, zodat wij alle tijd en energie kunnen besteden aan het grootbrengen en socialiseren van de pupjes. Wij zijn van mening dat je als fokker verantwoordelijk blijft voor wat je op de wereld zet, ook als de pupjes uitgevlogen zijn. Wij selecteren onze pupkopers zeer zorgvuldig. Uitgebreid kennis met elkaar maken voordat de pupjes geboren zijn, is dan ook een must. Wij bepalen wie welke pup krijgt, u kunt niet kiezen. Wij maken de pupjes 8 weken mee en zien goed wat voor karakter zij ontwikkelen en bij welk baasje zij het beste passen. Als de hondjes 7 weken zijn wordt de puppytest van Campbell gedaan, waarmee wij nog meer zekerheid over de karakters krijgen. Daarna beslissen wij wie welk pupje krijgt. Natuurlijk kunt u wel aangeven of u een reu of teef wilt. Als u bij ons een pupje koopt, ondertekent u daarbij een contract waarin o.a. is opgenomen dat als u niet meer voor de hond kunt zorgen, hoe oud deze dan ook is, deze bij ons terug komt en wij beslissen bij wie deze herplaatst wordt. Wij willen alleen het beste voor onze honden. Spreekt ons fokbeleid u niet aan, dan kunt u beter op zoek gaan naar een andere fokker. Voor informatie over het ras mag u altijd contact met ons opnemen.

Foto Album

Verhalen

De honden zijn een deel van mijn leven. Verhalen en artikelen schrijven is een ander deel. In de afgelopen jaren zijn er verhalen en artikelen van mij gepubliceerd in o.a. Terschelling Magazine, Hondenleven Magazine, Onze Hond, Sheltiestem, Samovaria en de IJstijd en op diverse hondenwebsites. Momenteel ben ik als vaste columnist werkzaam voor de website van Rodi Petfood. 
 Het is de bedoeling dat er in het najaar van 2017 een boek van mij verschijnt, met gebundelde columns over de oude roedel, die ik schreef van 2000 tot 2014.
 Hieronder vindt u enkele van mijn columns. 
Het loopt wel los hier

Afgelopen week was er een vriendin van me op het eiland, met haar één jaar oude Samojeed. Het eiland kende ze wel, maar waar ze nu vooral enthousiast over was, waren de honden op het eiland. “Geen enkel probleem. Helemaal geen ‘gefrustreerde typjes’, allemaal heel rustig en relaxt. Ook de baasjes, onze hond mocht met alle honden spelen en het ging ook gewoon altijd goed…”
Ze was dat niet gewend, waar zij woont, in de Randstad, gaat men duidelijk anders met honden om. Ik heb er eens over nagedacht en ik denk ik dat ze wel gelijk heeft. Sterker nog, ik loop zelfs graag met de honden op het Oostelijk deel van het eiland, omdat ik de mensen en honden daar nog meer ontspannen vindt dan op het Westelijk deel waar ik zelf woon. 

Om me heen zie ik dat hondeneigenaars overal meer bewust worden van hondengedrag en hondenopvoeding. Je kan er ook amper omheen. Je ziet het op televisie, op internet en overal heb je ruime keuze in hondenscholen, met elk hun eigen methodes. Ook de mensen in je directe omgeving verspreiden ijverig hun opgedane kennis: “Gebruik jij geen bench dan?...Je zou de boeken van…. over gedrag eens moeten lezen….Krijgt jouw pup geen rust volgens het bekende schema?...Loop je zoveel met je pup? Dat mag toch niet?!”….Het lijkt wel of er steeds meer ‘moet’, als je een hond in huis neemt. Hoe meer we weten over hondengedrag, hoe beter we hondengedrag kunnen bijsturen. Maar dat heeft ook tot gevolg dat hondengedrag in de ogen van veel hondenbezitters bijgestuurd moet worden. We hebben het al snel over probleemgedrag, terwijl wij er een probleem van maken en het in de meeste gevallen om gewoon hondengedrag gaat. Het ontspannen en op een natuurlijk manier omgaan met je hond is als je niet uitkijkt snel verdwenen.

Op Terschelling is het nog steeds een beetje vroeger en vroeger moest er helemaal niks. Je nam een hond omdat je altijd honden gehad had. Of omdat je ouders altijd al honden hadden. Je nam een hond omdat je dat gezellig vond, of omdat je met de hond op konijnen wou jagen, wat tegenwoordig trouwens verboden is. Sommige honden slapen in de schuur, omdat dat vroeger al zo was, anderen slapen in bed, omdat dat gezellig is. Niemand die er vreemd van op kijkt, het kan hier allemaal. Ik ken verhalen van vroeger over de hond van een timmerman hier die zoals zoveel honden mee ging naar het werk. Was de baas een stuk gereedschap vergeten, dan hoefde de baas het maar te noemen of de hond was onderweg naar huis om het op te halen. En dat zonder dat de hond ooit een hondenschool bezocht had. Honden lieten zichzelf uit en kwamen altijd weer thuis. Er is ook hier wat dat betreft veel veranderd in de afgelopen jaren, maar de natuurlijke, ontspannen manier van omgaan met de hond is gebleven. Honden horen erbij. Ze rijden mee op de trekker, in de achterbak van de Pick-up, gaan mee als men paard gaat rijden, etc. Er zijn nog steeds honden hier die niet eens een halsband of riem hebben en in uiterste noodgevallen even een touwtje om krijgen. Natuurlijk zijn er hier ook mensen die zich verdiept hebben in hondengedrag. We hebben een goede hondenschool (eentje, dus mocht je een andere methode zoeken dan zal je naar de vaste wal moeten) en veel van de honden hier hebben minstens een puppycursus gevolgd. 

En toch is het anders hier. Honden lopen los, dat mag hier gelukkig nog overal in het bos en op het strand. Maar ook in de dorpen zelf komt er vaak geen lijn aan te pas. Kom je een andere hond tegen dan is het nog heel normaal dat de honden kennis met elkaar maken. Een pup, oude hond, het maakt niet uit. Zien we een andere (loslopende) hond, dan lijnen we de hond niet aan, nee we laten hem juist los, want een loslopende hond is een ontspannen hond. We gaan er vanuit dat als de andere hond niet sociaal is, de baas hier rekening mee houdt en even waarschuwt. Het is een kleine gemeenschap, we kennen elkaar bijna allemaal nog, zeker je buurtgenoten. En is er een hond waarmee je eigen hond niet overweg kan, dan loop je even om en zorg je dat er geen confrontatie komt. En zo houden we ontspannen bazen en ontspannen honden. 

Mocht u nou in de toekomst hier eens op vakantie gaan met de hond, dan weet u een beetje hoe het werkt hier. Schrik niet als er een andere hond op uw eigen hond af komt. Maak een praatje met de eigenaar , ontspan…En maak nooit de fout om tegen een eilander te zeggen dat hij of zij zijn hond aan moet lijnen. Daar maak je beslist geen vrienden mee. Zou het niet leuk zijn als u straks als souvenir een beetje eilander mentaliteit mee naar huis neemt? Een beetje dat ontspannen gevoel mee neemt voor thuis? Ik weet zeker dat uw hond dat niet verkeerd zal vinden. Terschelling? Ach, daar loopt het wel los…

Blok 3
blok 4
Share by: